Back to main page | Back to home page  

 

THE FOURTEENTH SLAVIC NATION – (FROM THE FLAG OF THE SLAVIC UNION)

WEST SLAVSLUSATIAN SORBS

S O R B S   OF   L U S A T I A    THE   S M A L L E S T   S L A V I C   N A T I O N

 

SLAVIC UNION ask for the highest cultural autonomy for the Lusatia, inside the German state

 

Here is the Lusatia

 

 

 

Lusatia belongs to the West Slavialand

 

 

 

Image:Lusatia in Europe.png

Lusatia in the European continent

                                                           

                                                                   The an official capital of Lusatia is Bautzen

                                                         (upper Sorbian BUDYŠIN, lower Sorbian BUDYŠYN)

 

 

 

Upper Sorbian (hornjoserbsce

Sorbian alphabet/ (Hornjo)serbski alfabet

a b c ć č d dź e ě f
g h ch i j k l ł m n
ń o ó p r ř s š t u
w y z ž

A

B

C

Č

D

DŹ

E

Ě

F

G

H

CH

I

J

K

Ł

L

M

N

Ń

O

(Ó)

P

R

Ř

S

Š

T

Ć

U

W

Y

Z

Ž

a

b

c

č

d

dź

e

ě

f

g

h

ch

i

j

k

ł

l

m

n

ń

o

(ó)

p

r

ř

s

š

t

ć

u

w

y

z

ž

Lower Sorbian (dolnoserbski)

A

B

C

Č

Ć

D

DŹ

E

Ě

F

G

H

CH

I

J

K

Ł

L

M

N

Ń

O

P

R

Ŕ

S

Š

Ś

T

U

W

Y

Z

Ž

Ź

a

b

c

č

ć

d

dź

e

ě

f

g

h

ch

i

j

k

ł

l

m

n

ń

o

p

r

ŕ

s

š

ś

t

u

w

y

z

ž

ź

 

 ŁUŽICE 

  SERBJA

  SORBIA

                                                                                                                    LUSATIA    

 

ŁUŽICA- ŁUŽYCA

The Sorbs (also Lusatians or Lusatia Serbs) are a relatively small west Slavic people, living as a minority in the region known as Lusatia in the German states of Saxony and Brandenburg (in former GDR territory).

They belong to the same language group as the Poles, Czechs, Slovaks and Kashubians, and are also known as Lusatian Serbs or Serbs of Lužice.

Historically, the Sorbs are the last reminder of the Slavic peoples living in most of what is now Eastern Germany until the high Middle Ages. Most Slavs in the area were Germanized or driven away during the German Drang nach Osten of the 12th and 13th centuries.

The Sorbs have been a much-persecuted group of western Slavs, especially in Nazi Germany, which viewed Slavs as a people designed to be slaves for the Aryan race.

 In today's Germany they have certain minority rights, for example the right to send their children to Sorbian-language schools, the right to use Sorbian in dealings with local government, and the right to bilingual road signs.

The fact that almost the whole Sorbian nation lives inside Germany and has German citizenship means that their loyalty to the German nation is not questioned by the German public as much as is (unfortunately) the case with some other minorities.

                                           

 flag of Lusatian Sorbs                                                                       emblem of Lusatian Sorbs

Location ..

Location ..

 

  an old map

Location ..

 

A map of Upper Lusatia

 

A map of Lower Lusatia

Wobraz:Lausitz map 18thC.jpg

Lusatia in the past

.

 

 

 

                        

 

           ŁUŽYCA SORBIA                                                        ŁUŽICA   SERBJA                                                    

 


     

                     LUSATIA     ŁUŽISKY SERBJA-ŁUŽYSKY SERBY

                                                                       SERBJA   SERBI                                                 

   

 

 

 

 

           AREA: -

           POPULATION: 60 - 120 000

           OFFICIAL LANGUAGES:  SERBŠĆINA – SERBIAN

                                                            DEUTSCH - GERMAN                                                                                   

 

 

 

 

Rjana Łužica

Rjana Łužica,
sprawna přećelna,
mojich serbskich wótcow kraj,
mojich zbóžnych sonow raj,
swjate su mi twoje hona!

Časo přichodny,
zakćěj radostny!
Ow, zo bychu z twojeho
klina wušli mužojo,
hódni wěčnoh wopomnjeća!

Serbska hymna

 

hudźba/Musik:

 Korla Awgust Kocor


słowa/Text: Handrij Zejler

 

Rědna Łužyca

Rědna Łužyca,
spšawna, pśijazna,
mojich serbskich woścow kraj,
mojich glucnych myslow raj,
swěte su mě twoje strony
.

Cas ty pśichodny,
zakwiś radostny!
Och, gab muže stanuli,
za swoj narod źěłali,
godne nimjer wobspomnjeśa!

Die sorbische Hymne

 

Muzik Korla Awgust Kocor

 

Tekste Handrij Zejler

 

Auf die sorbische Lausitz

Lausitz, schönes Land,
wahrer Freundschaft fand!
Meiner Väter Glücksgefild,
meiner Träume holdes Bild,
heilig sind mir deine Fluren!

Blühst du, Zukunftszeit,
uns nach bittrem Leid?
Oh, entwüchsen deinem Schoß
Männer doch, an Taten groß,
würdig ewigen Gedenkens!

 

Lusatia, fair land,

Lusatia, fair land,

For ever true friend,

You're my Sorbian father's home

All my dreams' heavenly dome,

Blessed to me are your meadows.

All ye days to come,

Blossom in full prime!

Oh, may that your heavenly midst

Be born men of mighty deeds,

Worthy of eternal glory!

 

 

 

 

The flag of the Sorbs was first mentioned in 1842. On 23 March 1848 the order blue (top), red, white (bottom) was established by representatives in Berlin of several Slavic peoples. The order was chosen for practical reasons to distinguish it from the flags of other Slavic nations. In 1912 the Bund Lausitzer Sorben, the Domowina, was established as umbrella-organisation of all Sorb associations. It was forbidden by the Nazis from 1937 till 1945. The flag of the Sorbs was already forbidden in1935  When in the spring of 1945 the Russian and Polish troops entered Lausitz, the flag was flown again, at 17 May 1945 officially by the Domowina.

Изображение:Ballack2.jpg 

Michael Ballack is one of the most famous Lusatian Sorb today

Michael Ballack (born September 26, 1976 in Görlitz, then East Germany) is a German football player. Ballack has been included in the FIFA 100.

Michael Ballack (26. September 1976 in Görlitz) ist ein deutscher Fußballspieler und aktueller Mannschaftskapitän der deutschen Nationalmannschaft.

Michael Ballack (ur. 26 września 1976 w Görlitz, – niemiecki piłkarz, grający na pozycji pomocnika. Jest podstawowym zawodnikiem reprezentacji Niemiec.

Михаел Балак (нем. Michael Ballack), надимци Михи и Бале, је тренутно један од најплаћенијих и најпопуларнијих немачких фудбалера. Играч је средине терена, способан притом да игра и на другим позицијама - поготово се истиче у одбрани. Рођен је 26. септембра 1976 у градићу Герлиц, на крајњем истоку Немачке, у покрајини Саксонија (некада ДДР). Пореклом је лужички Србин. Један је од Фифиних 100 најбољих живих играча.

Michael Ballack, nadimci Mihi i Bale je trenutno jedan od najplaćenijih i najpopularnijih njemačkih nogometaša. Igrač je sredine terena, sposoban pritom da igra i na drugim pozicijama - pogotovo se ističe u odbrani. Rođen je 26. rujna 1976 u gradiću Görlitz, na krajnjem istoku Njemačke, u pokrajini Saksonija (nekada DDR). Porijeklom je lužički Srbin. Jedan je od Fifinih 100 najboljih živih igrača.

  (hornjosebsce)

ZAPADNI SŁOWJANI .. SERBJA

Domizna Serbow

 

 

 

Dwurěčna taflička

Zwjazk Łužiskich Serbow
 Zwězk Łužyskych Serbow 

Serbja su zapadno-słowjanski lud kotriž je w Němskej žiwy.

Łužica (delnjoserbsce Łužyca, pólsce Łużyce, čěsce Lužice, rusce Лужица ("Lužycа"), łaćonsce Lusatia) je historiski kraj w srjedźnej Europje. Najwjetši dźěl Łužice lěži w Němskej, mjeńši w Pólskej a Čěskej.

Něhdyši wuchodny dźěl słuša dźensa k pólskimaj wójwodstwomaj Województwo lubuskie a Województwo dolnośląskie, kotrejuž najwjetše města su Žary (pólsce: Żary), Lubań a Zgorzelec. Łužica dźěli so do Hornjeje Łužicy a Delnjeje Łužicy.

Stawizny Łužicy

Wot starowěka do 9. lětstotka

Mjeno Łužica (Losicin, Lonsicin) je prěni raz w lěće 932 dokładźene, kmjen Łužičanow pak hižo w połojcy 9. lětstotka. Mjeno Łužica woznamjenješe prěnjotnje, do započatka 15. lětstotka, jenož teritorij Delnjeje Łužicy (bywšeje Wuchodneje marki).

W starowěku bu teritorij wot germanskich Hermundurow, Langobardow a Wandalow wobsydlene, na kóncu 6. a na spočatku 7. lětstotka so słowjanske kmjeny Serbow zasydlichu: w Hornjej Łužicy předewšěm Milčenjo (Budyšin) a Bjezunčenjo (Zhorjelc), w Delnjej Łužicy pak Łužičenjo. Hižo wot wobrota 8. a 9. lětstotka so wuchodny namjezny region Łužicy z cilom ekspansije Frankowskeho mócnarstwa, pozdźišo Wuchodnofrankowskeho mócnarstwa stawaše. Te tu w połojcy 9. lětstotka Wuchodnu marku wutwori. Pod wjednistwom zwjetša sakskich feudalnych knjezow bu zapadnje rěki Łobjo nowa Serbska marka załožena. W samsnym času w lětach 883–897 móc Wjelkomorawskeho mócnarstwa sem sahaše.

Perioda 10. lětstotka

Po nastaću Němskeho kralestwa bu Łužica wot sakskeho wójwody Hendrich I. Ptačnik (912 – 936) wobsadźena a do Wuchodneje (sakskeje) marki zarjadowana wobknježeneje wot markhrabje Siegfried (sewjerny dźěl) a do Marki Mišno (južny dźěl). Na Budyskim teritoriju nata marka, kotruž wot kónca 10. lětstotka Wettinojo zarjadowachu (wot lěta 1031 markshrabjojo Wuchodneje marki).

Perioda wot 11. lětstotka do Třicećilětneje wójny

Wot spočatka 11. lětstotka so w Łužicy mócne němske, pólske a čěske zajimy zetkawachu. Konflikt mjez pólskim kralom Bolesław I. Chrobły a Hendrichom II. (wot 1003) so w Budyšinje kónčeše, přez čož Budyske kónčiny buchu jako mócnarske leno k Pólskej přizamknjene. Po smjerći Bolesława Chrobłeho a rozpadźe centralneje mocy w Budyski region wot 1033 zaso wot kejžorej. W lěće 1076 dósta Hornjeje Łužicy a dźěl Delnjeje Łužicy (Wuchodnu marku) jako leno, ale njeje Pólskej słušeše wjerch a pozdźiši kral Wróćisław II. dźěl teritorija pozdźišeje so jemu poradźiło jón do 1081/1086 wobknježić. Hakle w lěće1036 Čěskemu statej přizamknjeny. Krótko po tym (w lěće 1268) dóńdźe tež prěni raz k dźělenju (hač do lěta 1253) za Soběsława I. bu teritorij pozdźišeje Hornjeje Łužicy znowa k Zhorjelskich wot Budyskich kónčin, kotrež so potom hač do kónca 14. lětstotka samostatnje wuwiwachu. Delnja Łužica bu w 11. - 12. lětstotka wot sakskich Wettinow dobyta (bytostny dźěl - Wuchodna marka kotřiž běchu abo Ostmark w lěće 1031), wot 1303/1304 słušeše Askanjanam, so hižo prjedy w lěće 1253 z čěskej princesnu Božena Budyške a Zhorjelske kónčiny naženili. Po wotemrěću braniborskich Askanjanow dobywachu Luksemburgčenjo poněčim teritorij Łužicy: w lěće 1319 Budyske kónčiny , w lěće 1329 Zhorjelske kónčiny a w lěće 1346 Luban, kotrež prjedy z čěskimi Žitawskimi kónčinami jednotny teritorialny cyłk tworjachu, kotryž je wot lěta 1410 pod mjenom Hornja Łužica znaty. W lětach 1348 a 1364 – 1368 přikupi Korla IV. Čěskej Krónje Delnju Łužicu (wot 1378 trajnje), kotraž bu hižo w lěće 1356 do wobłuka krajow Čěskeje Króny zarjadowana a do čoła markhrabinstwa bu bohot postajeny, wot 16. lětstotka buštej dwaj bohotaj mjenowanej.

Wuznamnu poziciju we wobłuku Łužicy měješe Zwjazk šesćiměstow.

Delnjołužiske markhrabinstwo w lětach 1445/1462 město Choćebuz ze šěršej wokolinu na přeco zhubi (teritorij dósta braniborski kurwjerch). W lětach 1471 – 1490 dźeržeše Maćij Corvinus jako krónowany čěski kral wobě Łužicy ze Šleskej a Morawu. Po jeho smjerći znowa dźěl krajow Čěskeje Króny tworjachu.

Perioda wot Třicećilětneje wójny do Wienskeho kongresa

Za čas Třicećilětneje wójny doby sakski kurwjerch Jan Jurij wot kejžora Ferdinanda II. cyłu Łužcui (nimo teritorija wokoło Choćebuza, kotryž wot 15. lětstotka Braniborska. wobknježi), najprjedy jako zastawk (1624), potom přez Praski měr z lěta 1635 jako leno Čěskeje Króny.

Perioda wot Wienskeho kongresa do kónca druheje swětoweje wójny

Po postajenju Wienskeho kongresa (1814-1815) cyła Delnja Łužica a sewjerowuchodny dźěl Hornjeje Łužicy Pruskej připadnještej. Znutřka Pruskeje bu Delnja Łužica do prowincy Braniborska zarjadowana, mjeztym zo so Hornja Łužica z wobstatkom prowincy Pruska Šleska sta. Zbytk Hornjeje Łužicy zwosta Sakskej a tworješe jedyn z jeje krajow („Markhrabinstwo Hornja Łužica, w lětach 1835 - 1932 „Budyski kraj“). Sakski dźěl Hornjeje Łužici měješe rozsahłe samozarjadowanje swójski sejm inkluziwnje. Po Prěnjej so swětowej wójnje hibanje zjewi, kotrež wutworjenje jednotneho Łužiskeho zwjazkoweho stata we wobłuku Němskeje požadowaše, štož wšak realizowane njebu a tak přetraješe rozdźělenje Łužicy do Pruskeje a Sakskeje z časa Wienskeho kongresa hač do kónca druheje swětoweje wójny. Potom w lěće 1932 dóńdźe k wotstronjenju Budyskeho kraja a jeho zjednoćenju zesakskim krajom Drježdźany do Drježdźansko-Budyskeho kraja.

Perioda wot kónca druheje swětoweje wójny do přitomnosće

Na Podstupimskej konferency bu teritorij Łužicy znowa rozdźěleny. Teritorij na wuchod wot rěki Nysy bu k Pólskej přizamknjeny (dźensa je tutón dźěl Łužicy do Kubuskeho a Delnjošleskeho wojewódstwa) rozdźěleny, mjeztym zo so teritorij na zapad wot njeje z wobstatkom Sow etskeje jwobsadźeneje zony sta. W samsnym času sej Łužiscy Serbja, kotřiž běchu w Čěskosłowakskej žiwi, přizamknjenje Łužicy k Čěskosłowakskej žadachu, štož wšak njebu zwoprawdźene. Domowina (třěšna organizacija Łužiskich Serbow) pak požadowaše zarjadowanje cyłeho němskeho dźěla Łužicy do Sakskeje. W referendumach w do toho pruskim dźělu Łužicy hłosowachu wšak jenož wokrjesy na teritoriju dotalneje Hornjeje Łužicy (wobstatk dotalneje pruskeje prowincy Šleska za přizamknjenje k Sakskej), mjeztym zo wokrjesy na teritoriju Delnjeje Łužicy (wobstatk dotalneho pruskeje prowincy Braniborska) to wotpokazachu. Tohodla bu dotal pruski dźěl Hornjeje Łužicy do Sakskeje zarjadowany, mjeztym zo Delnja Łužica Braniborskej zwosta, kotrejež status bu pozdźišo na kraj změnjeny (Pruski stat bu přez rozsud zwjazkarjow 25. februara 1947 wotstronjeny).

7. oktobra 1949 bu na teritoriju Sowjetskeje wobsadźeneje zony Němskej nowy wot komunistow wobknježeny statny wutwor Němska demokratiska republika (NDR) wozjewjeny, kotraž bě na spočatku hač do 22. julija 1952 federacija 6 krajow (Berlin, Braniborska, Durinska, Mecklenburgska, Sakska, Saksko-Anhaltska). 23. julija 1952 buchu kraje wotstronjene a NDR so z centralistiskim statom stawaše, w kotrehož wobłuku  Delnja Łužica  bu do wobwoda Choćebuz zarjadowana, mjeztym zo Hornja Łužica bu do wobwoda Drježdźany (wjetšina teritorija) a wobwoda Choćebuz (sewjerny dźěl) rozdźělena. W lěće 1989 bu po zběžkach komunistiski mócnarski monopol wotstronjeny. 3. oktobra 1990 dóńdźe k zjednoćenju NDR ze Zwjazkowej republiku Němska. Toho dnja dóńdźe tež k wobnowjenju krajneho rozrjadowanja na teritoriju bywšejeNDR; w tym času skutkowaše na teritoriju němskeho dźěla Łužicy regionalistiske hibanje „Iniciatiwa za njerozdźělenu Łužicu“ (Inititative „Für eine ungeteilte Lausitz“), kotraž wšak dosć wothłosa njenamaka. Nimale cyły němski dźěl Hornjeje bu znowa do wobnowjeneho kraja Sakska zarjadowany a Delnja Łužica z małym Łužicy dźělom Hornjeje Lužicy do Braniborskeje. Tutón staw do přitomnosće traje.

 

Delnja Łužica (delnjoserbsce) Dolna Łužyca,pólsce Dolne Łużyce, łaćonsce Lusatia inferior) je sewjerny dźěl Łužicy z hłownym městom Choćebuz a leži w zwjazkowym kraju Braniborska a zdźěla w Sakskej.

Hornja Łužica (delnjoserbsce Gorna Łužyca, čěsce Horní Lužice, pólsce Górne Łużyce, łaćonsce Lusatia superior) je krajina, kotraž leži zwjetšeho dźěla we wuchodnej sakskej, saha ale zdźěla tež do Braniborskeje, Pólskeje a Čěskeje. Jako hłowne město Hornjeje Łužicy naspomni so w lěće 1002 prěni raz Budyšin.

 (Delnjoserbšćina )

 Delnjoserbšćinaje zapadosłowjanska rěč kotraž so rěči w Delnej Łužicy, we wokolinje města Choćebuza.

 

Łužisky Serbja                                                           Łužysky Serby

   

Lusatian Sorbs

 

 

                                                                                                 Back to main page | Back to home page  

 

po yczki od os b prywatnych pozyczki bez zdolnosci kredytowej online pujcka pred vyplatou p j ka bez p jmu kredyt na dow d prestamos al instante